Ślepa jestem.Oślepiona majem.

Nic nie wiem prócz,że pachną bzy.

I ustami tyko poznaję,

żeś ty nie ty... 

Byle ten obłok niełaski

z naszego słońca się zwlókł,

a położę się jak cień płaskich

u twoich nóg... 

Nie widziałam cie już od miesiąca.

I nic.Jestem może bledsza,

trochę śpiąca,trochę bardziej milcząca,

lecz widac można życ bez powietrza! 

 I czegóż ci ni przebaczę,

uśmiechając się jak gejsze?

Nawet sowa od odu zimniejsze,

nawet to,że cię już nie zobacze... 

Patrz,już opada jaśmin,który w ręku niosę-

lecz w Twych ustach płatki jaśminu,

oparte na liściu z karminu,

zwyciężą jeszcze wiele wiosen... 

Na złocistej fajerce

spalę różową różę,

czarne pióreczko kurze

i jedno ludzkie serce.

Nikogo nie otruję,

nikogo nie zabiję,

serce to jest niczyje,

jest ono tylko-moje.

Gołębia nie zaduszę

me czary są bezkrwawe,

w czarodziejska potrawę

wrzucę mą własną duszę.

Niebieskie oczy,krągłe paciory,

kąpane w niebie w dawne wieczory,

leżą w komodzie,w starej szufladzie-

kurz na nie pada,warstwą się kładzie...

Pocałowania słodkie pieszczoty,

pachnące jeszcze wonią tęsknoty,

zdala od ludzi,zdala od zgiełku,

na dnie szuflady więdną w pudełku.-

I nic już więcej,tylko dwie róże

i jedno słowo złote i duże,

zwinięte w papier leży w ukryciu-

może się przydac jeszcze raz w życiu.- 

Oto jest fiolet-drzewa cień idący żwirem,

Fiolet łączy miłośc czerwieni z szafirem.-

Tam brzóz różowa kora i zieleń wesoła,

a w tej ruchliwej sukni nieb bękitne koła.

A we mnie biało,biało,cicho, jednostajnie-

bo noszę w sobie wszystkich barw skupioną tajnię.-

O,jakoż się w białości mojej bieli męczę-

chcę barwą byc-a któż mnie rozbije w tęczę? 

Uczucia schowam do kieszeni.

Niech odpoczną.

Tak długo pracowały...

Kochałam zbyt mocno

ale teraz nie mogę odejśc 

więdz zostanę.

długo czekaam aż magia przestanie działac

i czekam nadal,

bo nie prysł czar.

Chcę byc kochaną,

niezbyt mocno,

tak w sam raz... 

Zostaniesz? 

Jak daleko odszedłeś

od prostego kubka z jednym uchem

od starego stołu ze zwykłą ceratą

od wzruszenia nie na niby

od sensu

od podziwu nad światem

od tego co nagie a nie rozebrane

od tego co wielkie nie tylko z daleka ale i z bliska

od tajemnicy nie wykładanej na talerz

od matki,która patrzyła w oczy żebyś nie kłamał

od pacierza

Od Polski z raną

ty stary koniu 

...Niech śmierc mi nie będzie niewiastą w całunach

Lecz mężczyzną o bujnych ramionach;

a pęknę w jego ręku jak dzwoniąca struna-

roześmiana i rozmarzona... 

W twojej ręce jest świat.W twojej białej ręce.

Gdy zechcesz będzie jasny,genialny,gorący,

muzyczny,malarski,kwitnący,szumiący...

Nie będzie więcej zimy.

Będzie primavera.

Powiedz mu niech żyje lub niechaj umiera.

Powiedz.Powiedz prędzej. 

Tyś jest jak paryska Nike z Samotraki

O miości nieuciszona.

Choc zabita, lecz biegniesz z zapałem jednakim

Wyciągając odcięte ramiona... 

Kocham w tobie to zmierzchowe

Zadumanie,zamyślenie

Kiedy smutnie schylasz głowę 

W wieczorowe patrząc cienie...

Kocham myśli twe tajone

I tęsknotę co ulata

W nieznajomą jakąś stronę 

Kiedyś w dal na krańce świata...

I choc wiem, że twa tęsknota

Szuka róż na dawnym grobie

Że od tamtych dni ulata... 

I to jednak kocham w tobie...